De eerste etappes op de GSsen: naar Varanasi

En dan eindelijk kunnen we vertrekken! Na een warm afscheid van het voltallige personeel van Hotel Golden Apple verlieten we eindelijk Calcutta. Na een uur waren we er uit. Naderhand bleek, dat het sneller had gekund, mijn GPS stond ingesteld op het vermijden van snelwegen.... Het enige vinkje dat niet op “groen” stond.....

De snelweg op, National Highway 2. Een snelweg van ruim 1000 km lang, 4 baans. Je zou denken dat je het kan vergelijken met de A 2 oude stijl. Nou, dat lijkt zo. De weg is prima, niks op aan te merken, maar het verkeer..... J moet niet raar staan te kijken als er een koe, geit, hond of mens, met of zonder fiets, brommer of wat dan ook, plotseling de rijbaan oversteekt.... En spookrijders.... een echt Nederlands begrip, hier is het heel normaal. Vracht wagen, motoren maakt niet uit, het kan je zo maar tegemoetkomen, zowel op de linker als op de rechter baan. En netjes links rijden? Echt niet. De vrachtwagens hebben geen voorkeur voor rijbaan, of eigenlijk wel blijkt. Bepaalde vrachtwagen rijden wel links, en anderen, bijvoorbeeld tankwagens, blijven gewoon rechts rijden. Rijden ze harder dan? Wel nee, eerder langzamer... slalommen, toeteren, we kunnen het inmiddels als de beste. Hoewel het duidelijk is, dat we niet in Nederland rijden, raken we allebei toch wel verveeld op zo'n highway..... Het is saai, ondanks alle hectiek om ons heen. Natuurlijk genieten we van de typisch Indiase taferelen, maar we zien uit naar Varanasi. We gaan het natuurlijk niet redden in 1 dag (700 km), we mogen blij zijn als we d helft redden. Onze max snelheid op de highway is rond de 100km/u, Harder kan het wegdek wel aan, maar laten de omstandigheden niet toe. Dan passeren we menig dorp, waar je doorkruipt. IN een van die dorpen besluiten we te lunchen. Ik stop bij een restaurant wat er nog het meest “westers” uit ziet en meteen worden we (weer) omringd door een horde belangstellenden. Waren we zelf eerst een bezienswaardigheid, zijn het u toch echt wel de motoren. Honderd en één vragen. Vooral wat ze kosten vindt men hier erg belangrijk. Ons standaard antwoord: The are used, and old. Nou, niet in hun optiek.

Als we heerlijk zitten te eten, worden we plotseling bevraagd door een man die zich voorstelt als reporter van het ,lokale tv station. Was ff gebeld bleek. Wij geïnterviewd, gefotografeerd, gefilmd, dat bevat je toch niet! Zijn we echt zo bijzonder?

Lunchplek met interview

Rond 17:00 gaan we op zoek naar een slaapplaats. Inmiddels zitten we echt in the middle of nowhere en er is geen hotel of guest house te bekennen. Het enige guest house dat we tegen komen blijkt vol. We zien een wegrestaurant, zo eentje die aan de voorkant helemaal open is, waar een bord bij staat “hotel”. Nou, dat zoeken we. Hete hotel blijkt in het restaurant te zijn: er staan een paar muurtjes als afscheiding, zonder deuren. We vinden het wel best. Het is er lekker rustig. De WC blijkt achter het restaurant: een stenen plat met gat en de wasgelegenheid een betonnen bak van 1 bij 2 meter die gevuld wordt met water uit de naast gelegen put. We wilden avontuur, dan krijg je het!

Nadat de motoren veilig in het restaurant zijn gezet en we onze schone spullen bij beriek hebben, gaan we om de beurt gebruik maken van de sanitaire voorzieningen. Poedel naakt staat Marika aan de waterbak, iets wat ik mij niet meer kan veroorloven. De tamtam is rond gegaan... Vanaf het buurthuis staat de hele familie pontificaal mee te genieten van mijn was actie en plotseling moeten er wel erg veel heren wat water hebben, maar het is gelukt. Wat waren we ranzig! Het is echt heet en er is geen draad meer droog. Onze voeten zien er niet uit. Totaal verweekt. Een zorg.

Van slapen komt niet veel. Het is mega benauwd in de hokje. Ik besluit mijn bank (hout) in het restaurant neer te zetten. Er is regelmatig aanloop, maar het kan mij niet schelen. Ze kijken maar. Niet bepaald uitgerust vervolgen we onze weg naar Varanasi. Het verloopt voorspoedig en al om 12:00u, na een uur of 5 rijden, rijden we Varanasi binnen. Lang leven de GPS! We rijden naar een vooruit gezocht hotel, wat we niet kunnen vinden, maar zijn wel in de goede wijk. We spreken beiden wat mensen aan en Marika blijkt geluk te hebben. We krijgen zelfs escort naar het Guest House, En daar alweer alle hulp! De koffers en tassen worden naar boven gebracht. We zijn er. Wel behoorlijk moe.

Na de bekende verfrissende, maar meer zeer noodzakelijk douche en een heerlijke lunch, besluiten we om eens een kijkje te nemen bij de Ganges. 

Allemaal dichtbij. We worden er zelfs heen gebracht Het is hier mogelijk nog heter dan in Calcutta. Vooral vochtig. Niet om uit te houden dat doen we dus ook niet al te lang. Wel waren we bij een van de beroemde plaatsen waar de lijkverbrandingen plaats vinden. En dan zou je denken, dat het daar gruwelijk stinkt, vooral als je weet hoeveel verbrandingen daar dagelijks plaatsvinden (400 – 500, en er zijn 2 plekken: 1 algemene en 1 voor alleen Hindoes. Beiden hebben deze capaciteit). Maar dat is niet zo. Er wordt speciaal hout gebruikt. Ons wordt uitgelegd hoe alles in zijn werk gaat: De lichamen van de overledenen worden het liefst zo snel mogelijk gebracht, van te voren gewikkeld in doeken op een brancard van hout. De familie reinigt het lichaam in de Ganges en legt het dan ergens neer. Dan volgt de papier kraam en andere procedures. Één daarvan is, dat de degene die het dichtst bij staat zich ook reinigt, laat scheren (het moet een man zijn vanwege het gevaar van zelfdoding van de vrouwen, die bij verlies van hun man in het verleden in het vuur sprongen omdat ze als weduwe verstoten worden, geen toekomst meer hebben). De man in kwestie kleed zich in het wit, Dit is de kleur voor “begrafenissen” hier in India, zuiver, daar draait alles om.

Als dan eindelijk het lichaam op de brandstapel wordt gelegd, loopt de witte man 5 x om de stapel heen. 1 keer voor alle elementen en de spirit. Dan gaat het vuur aan. Een verbranding duurt een uur of 3. Af en toe wordt het licjaam omgedraaid en dan zie je echt de botten.

Als het lichaam zo goed als geheel verbrand is, wordt het in de Ganges gegooid. Een indrukwekkende ceremonie.

Later op de avond, gaan we met een bootje de Ganges op om de Aarti te bekijken (zonsondergangsceremonie, net als in Rishikesh). En alweer zien we de verbrandingen maar dan vanaf het water. We volgen een deel van een ceremonie en zien nu echt duidelijk de lichamen op de brandstapel liggen..... 

 

Het bootje vaart verder naar de Aarti. Er zijn er dichtbij elkaar die elkaar nogal overstemmen. Hoewel het en prachtig schouwspel is, vond ik de Aarti in Rishikesh vele malen aangrijpender. We laten het drijvende “bloemstukje” met kaarsje te water. Een moment van bezinning en gedachten naar iedereen thuis.

Terug bij het Guesthouse eet ik nog wat, Marika heeft wat last van haar buik, gelukkig van korte duur en neem de tijd om te skypen met Leonard. Er is niemand in het restaurant behalve 2 man bediening/kok. Het is duidelijk laag seizoen, nauwelijks toeristen. Het hotel is dan ook bijna leeg op een Indiaas gezelschap na (13 man op 3 2 persoons kamers). Ze koken op de gang, eten op de gang , wassen op de gang. Grappig om te zien. De mannen in het restaurant zijn zeer geïnteresseerd in het hele skype gebeuren. Leonard heeft een webcam dus ze zien hem praten. Wie is dat? Nou, voor hier ben ik even getrouwd :) (dat jullie het ff weten). Leonard ging bij deze aankondiging (wist hij veel!) stoïcijns op zoek naar iets wat op een trouwring moest lijken. Zonder resultaat.

De volgende dag besluiten we wat rond te lopen. Het belangrijkste hebben we gezien en het is zo heet. Bij onze zoektocht naar een acceptabel restaurant, dat ook nog open is, komen we in een prachtig hotel, waar we 2 nederlanders treffen, moeder en zoon (Anita en David) zei hadden plannen om te gaan zwemmen. Plan is direct overgenomen. Wij na het eten direct terug naar het hotel, even een beetje bijkomen en toen hup naar een van de mega luxe hotels waar je gebruik kunt maken van het zwembad. Heerlijk! Hapje drankje je kent het wel! Toevallig treffen we daar Anita en David weer. Ze zouden naar een ander hotel gaan, maar dat was een no go.

owwww moeder wat is het heet

Heet? niks van gemerkt......

Toch op tijd terug, want de volgende dag stond de volgende uitdaging alweer op het programma: naar Nepal Katmandu! Redden we zeker niet in 1 dag, weer 700km en dan geen National Highway! We rekenen op 3 dagen......

En de motoren: ze doen het prima, hoewel ze toch het een en ander te verstouwen krijgen. De wegen zijn niet altijd even mooi. Ik ben om eerlijk te zijn mega trots op ons, dat we eigenlijk zonder veel problemen door de chaos en slechte weg omstandigheden laveren. We doen het toch maar even gewoon!

How to get the motorbikes?!

I know it's been a while that you've heard from me. It seems hard to find the time to write now that we're on the road.

So at Thursday I left the Ashram to go to Delhi where I should meet up with Marika again. I was totally overwhelmed by the attention I had from my yoga classmates. They made my goodbye very special. Shea gave me a beautiful moonstone ….. for a save trip and from Madeline I got a handmade booklet in where alle the people from my yoga class wrote really nice thing in..... What an attention just for me.... Jagat gave me his necklace that we'd used for the chantings... It was hard to leave all these nice people.....

The train ride was ok as ever. Since I bought a dongle, I was able to have internet excess even in the train (sometimes). A good way to overcome the 6 hour ride. It is also a good way to see something of the country because you cross places where you normally don't come.

Again at midnight I arrives at the hotel in Delhi where I again had to wake up Marika. The next morning we left to the airport to go to Calcutta to finally pick up our bikes. We were totally excited. In Calcutta we were welcomed with rain.... But luckily that stopped after a while. We wanted to do as much as possible about the paper work: the clearing of the bikes, so we decided to directly go to the clearance agent, that our Indian shipping company had suggested. As we came closer to the given address I started to worry. The neighborhood was not that good. We stopped and decided that Marika should stay in the taxi and I should search for the office... We had all our luggage still with us and there was no way that we were going to get that out of the taxi at that place. After 30 minutes I found the office....... somewhere at the back of the shabby buildings at the 4^th floor. A tiny room. The man didn't seem to no what a carnet the passage was, the document that proves that we were on transit and not wanted to import our motorbikes, so that we don't have to pay taxes every time we enter a country. But he had a colleague who did seem to know some more and he left with our papers.... After the man left, the agent told me his fee: 95000 Rps (1400 euro).... Now I knew that he didn't had a clue what we were asking for.... I immediately asked for our papers to bring back, but he started to bargain about the price. I new it was pointless to discuss this, so I again asked back the papers. At that time I realized how vulnerable I was and started to panic for a moment. What if.... The Carnet is worth a lot of money, we had to deposit a lot of money and without it, it was the and of the beginning... After 10 minutes that seemed like hours I got back the carnets and went away.

At the same time Marika had been waiting in the taxi for almost 2 hours.... We were standing at a place where you weren't suppose to park. An policeman came by and ordered the driver to drive away, but Marika jumped out of the car ad started shouting at the officer that there was no way that they went, because I was still somewhere in that building... The officer started to write out a ticket and Marika just grabbed his pencil and again repeated that they did't want io drive way. She had to pay 50Rps and the case was closed.... Marika the Pitt bull!

Now we had a problem. No agent, both really agitated so we decided to go to the Indian shipping agent, Globelink to ask for the bill. Mr Goutam and Mr. Dipankar gave us a warm welcome with water tea and a nice place to sit. There we decided to do the clearing our selves and asked for the address of the custom office.

As we arrived at the custom office we again were welcomed very gently. It was already 17:30 and we were told that the officer in charge was probably not in any more (Friday). Marika asked them to call and the officer was willing to let us come by to make a start at the procedure. A long one as we know now. We were expected back at Monday at 12:30.... The mornings, we found out, are not the most favorable working times..

At the custom office we were advised to go to Sudderstreet to find a nice hotel so there we went. At Sudderstreet there are a lot of hotels and guesthouses and we found a really nice hotel,the Golden Apple. Brand new. But all the rooms were booked.... We could come back the next day and could leave our luggage behind while finding an other stay for one night. We were totally worn out and had a hard time to find an other guesthouse, but we did. Again we had to pick up our luggage and walked over to the other stay with two big bags and two backpacks...... in the dark.. tired like hell....

The next day we changed to the Golden Apple and had a lazy day. It was so hot. We shopped a bit and bought ourselves a nice Indian outfit.

Monday the whole paper issue started all over. But this time we were supported in the most friendly way. We received a lot of helped at the custom office and although it was late in the afternoon, we managed to get out with all the necessary stamp and signatures. Next stop: the docks, Sonai. It was already late and had a hard time finding the right address... When we arrived, we were told to go to another office for our last signature. Again we were helped very gently by the operation Manager and other personnel. It was to late to get that done and we were a bit disappointed that we couldn't see our bikes that day......

The next day we had an appointment at another office to meet the Superintendent Customs at again about 12:00. We decided to go earlier. At the gate, we couldn't enter the docks, because we didn't have a permit, so we called the office. We had to wait for another hour. Because we weren't able to go to the office (no permit), the office came to us. Later we found out, that the people from the other office (at Sonai) already called for us and even the people from the custom office called! Unbelievable. At the gate, where we had been waiting for a while, the attending officer helped us. We all had to go to the address where we were the day before for inspection of the crate. Finally we were able to see our bikes again.

We had to wait again before we were able to go to the crate and so the inspection officer as well. He was beginning to be a bit impatient... We after wards found out, that h was a quit important man. One of the man from the docks followed him with an umbrella all the time (because of the sun. It was really hot). And then..... finally, we saw our crate again after 2 months. We both started to cry and were so happy! There it was, still in one piece!

The people from the docks opened the crate for us and even one of the office men helped out. He said after wards: I work here for over 4 years and I've never seen this before.... We then realized that we were really a special case... The motorbikes were as we left them 2 months earlier and with a lot of help, it was really crowded (one of the men from the office called some friends to come and take a look), we managed to get the bikes out of the crate, ready for inspection. We had a bad moment when the officer asked us to open the boxes, because we never delivered a packing list (wasn't necessary, they said in Holland)...... The officer asked me if he could sit on my bike to make a picture and off course I said yes. Now he had to give us his signature! And he did....

We thought to be ready, but no.... The carnets had to be signed and stamped. Marika went to the office, while I stayed with the bikes to put some things together. It was so hot..... I started to dehydrate a bit and one of the men said to me to sit down in the shade and gave me some mineral water. They all were so nice. Even the lorry driver helped me on fixing the bike...

And then finally at 19:00 we left. In the dark..... for the first time in India for me.... in a big city... And we managed to get at the hotel in one piece. And again a lot of help. We could leave the bikes at the court of the owner of the hotel. Behind a gate. Great!

The next day, after a warm goodbye at the hotel, we started our journey on bike. To Varanasi.

Inklaren

Door Marika:

Op maandagochtend zijn we naar de Customs Office gegaan omdat we daar een afspraak hadden om 11 uur ongeveer...... We waren er op tijd, te vroeg dus, en we kregen te horen dat degene voorlopig er nog niet zou zijn. We besloten om dan maar eerst de factuur van Globelink te gaan betalen en daarna weer terug te gaan naar de Customs Office. Ook nu weer werden we hartelijk ontvangen en na betaald te hebben gingen terug. Degene die we moesten hebben was inmiddels gearriveerd en we konden meteen door. Tergend langzaam werd alles met de hand geschreven, waarna alles beneden weer werd overgetypt en ondertussen wij maar wachten en wachten. Niet dat ze ons lieten wachten maar het gaat gewoon niet sneller. Enfin, eindelijk was het werk hier gedaan en moesten we naar de docks. Tjeetje zeg, wat een gedoe weer met de taxi.... een vaag adres in het havengebied van Calcutta, mensen die geen Engels spreken en ondertussen is het niet te harden van de hitte en de vochtigheid. Rijdend tussen de krotten door arriveren we bij Sonai waar we, weer aan het eind van de dag, hartelijk ontvangen worden, en ja weer met thee en water. Er werd voor ons gebeld door de Operations Manager naar de Customs in het havengebied en er werd een afspraak gemaakt met de Superintendant(SI) Customs voor dinsdagochtend 11.30 uur die eerst nog papierwerk moesten doen en hierna zouden zij meekomen en bij het openen van het krat aanwezig zijn. Dit kon niet meer vandaag afgehandeld worden omdat het al laat was. Wij hadden de taxi laten wachten en die bracht ons weer naar ons hotel.

Dinsdagochtend gingen we op tijd op pad naar het adres wat we gekregen hadden van de Operations Manager (Kidderpore Docks, Gate 3). We mochten het terrein niet op omdat we geen pasje hadden, nu dit weer, we hadden geen zin om pasjes te laten maken want hoe leg je weer uit waarom je naar binnen moet. We zijn begonnen met bellen met het kantoor van de SI; hij was niet aanwezig, was nog op het Customs Office in de stad en zou hierheen komen. Om de tijd te doden zijn we naar de overkant van de straat gegaan om een colaatje (ja ja Mirjam drinkt nu cola!!!!) te drinken. En ook nu weer... heet heet heet.

Na een tijdje gingen we weer naar Gate 3 en een tijdje daarna kwamen er een stel mannen van het kantoor van de SI naar buiten (!) om ons te woord te staan. Er scheen heen en weer gebeld te zijn dat we er stonden te wachten. De SI kwam er ook aan, een half uurtje later dan afgesproken. Onze carnets en paspoorten werden mee naar binnen genomen en even later ging de SI en nog iemand mee naar Sonai om de krat te inspecteren. De taxi werd zelfs voor ons betaald! Na weer wat papierwerk daar gingen we dan eindelijk naar de krat...... en ja hoor.... daar stond ie..... helemaal picobello. Ik begon spontaan te brullen, zo blij was ik! Mirjam volgde niet lang daarna.

Wij hadden gereedschap meegenomen om de krat te openen maar dat bleek niet nodig..... er waren een heleboel mannen van Sonai om de klus te klaren, achteraf voor 90 roepies = 1.50 euro. De SI checkte alles en heeft zelfs op de motor van Mirjam gezeten voor een foto! 

Nadat ik mijn motor in orde gemaakt had en zelfs gestart had, dit ging in 1x, echt wow!!!!! Ging ik naar binnen om de inklaring te doen voor de beide bikes. Ongelofelijk hoe dit in zijn werk ging, overschrijven overschrijven overschrijven van gegevens en uitleggen hoe het carnet werkt. Ook hier werd ik weer goed verzorgd, nu met koffie 2x. Bij Sonai moest ook een factuur betaald worden; omgerekend nog geen 25 euro. Dit is nog eens wat anders dan de 95.000 roepies (1400 euro) die eerst berekend werd door een agent die van toeten nog blazen wist. We hebben het dus allemaal zelf gedaan en hoe!!!! We hadden zoveel bekijks omdat het nog nooit voorgekomen was hier dat er 2 motoren binnenkwamen, dit was echt een primeur. We zijn zelfs gepost op Facebook door Rahul die bij Sonai werkt, hoe leuk is dat! Om 19.00 uur reden we weg uit de docks waar het echt letterlijk zwart stond van de mensen. Wat we niet wilden moest toch gebeuren; rijden in het donker. Vreemde stad, helemaal gaar van de hitte en emotie, naar het hotel. De motoren mochten bij de baas van het hotel op en binnenplaats staan, een heerlijk gevoel.

Nu naar het hotel, douchen en eten in de Blue Sky en naar bed want we willen zo vroeg mogelijk vertrekken.

Krijgen we de Motoren?

We zijn weer herenigd, We zijn weer M&M. En weer kom ik Marika midden in de nacht wakker maken. Natuurlijk werd het laat.....
De volgende dag vroeg op. Onze vlucht naar Calcutta gaat om 9:40; gelukkig heb ik via internet al boarding passes geregeld. Op het vliegveld kiezen we natuurlijk weer eens voor de verkeerde rij.. Marika had teveel kg vanwege de bandenlichters, gereedschap ed. Ff bijbetalen dus. Bij de witte pilaar zegt die man. Nu staat het hele gebouw vol met witte pilaren, wel 100. Gelukkig worden we na 5x doorverwijzen mee genomen naar het juiste loket. Het blijft bizar om in zo'n super modern gebouw te maken te krijgen met de typisch Indiase mentaliteit. Van hot naar haar niks is duidelijk.

Eindelijk zitten we in het vliegtuig. Bij aankomst blijkt het Calcut weer te zijn: regen regen regen........ Voor vandaag staat maar 1 ding op het programma: zo snel mogelijk het papier werk regelen. Via telefoon en mail heb ik in de afgelopen weken contact gelegd met de agent voor de lading: Globelink. Ik dacht dat ze het inklaren ook zouden doen, maar ruim een week geleden bleek dat niet het geval. Via Mr Goutam en Mr. Dipankar kregen we een naam en telefoonnummer van een clearance agency. Heb contact gelegd en afgesproken om naar hem toe te komen direct na landing. Wij dus met al onze zooi de taxi in. De buurt werd alsmaar slechter toen we onze eindbestemming naderde. Het zou op e 4e verdieping moeten zijn en de gebouwen zagen er niet zo hoog uit..... Echt een achenebbisj buurt. De taxi stopte bij het vermeende huisnummer en we besloten, dat marika in de taxi zou blijven en ik op zoek zou gaan naar het kantoor..... Na een half uur vragen, zoeken, heen en weer lopen op de vierkante meter zo ongeveer, bleek, dat ik een vies klein steegje in moest waar ergens een trap omhoog ging...... Helemaal boven aangekomen zag ik kleine gangetjes, met nog kleinere hokjes waar mannetjes in zaten. Onduidelijk wat ze daar deden.... Met wat vragen kwam ik bij de juiste man terecht. Ben weer naar beneden gelopen om Marika door te geven dat ik het had gevonden en met de papieren terug gegaan naar het bewuste “kantoortje”. Ik kreeg wat argwaan, toen de beste man niet bleek te weten wat de carnet de passages waren en ik het hem moest uitleggen. Hij vroeg naar de waarde van de motoren, iets wat ik niet begreep. Ik probeerde hem uit te leggen, dat we niet wilden invoeren, en dat we daarom die carnets bij ons hadden. Lastig zo'n taalbarrière, want alhoewel gezegd wordt dat er hier engels gesproken wordt, begrijpen weinig mensen je echt als je engels spreekt. Ook bleek, dat niet de agent de papieren zou verzorgen, maar een handlanger. Daar moesten we even op wachten. Na een minuut of 10 voor mijn gevoel kwam er iemand aan, die de papieren wilde meenemen. Ik was daar niet zo van gecharmeerd, maar er werd mij verzekerd, dat het geen kwaad kon. Die man dus weg met onze papieren......... Hij zag er wel okee uit en scheen kennis van zaken te hebben......

Hij was 5 minuten weg en toen begon de ellende..... De beste “agent”gaf de prijs opgaven van het hele verhaal: 95000 Rps, dat is bijna 1400 euro. Toen wist ik zeker, dat hij er geen snars van had begrepen.... Weer probeerde ik hem uit te leggen, dat we niet wilden invoeren... Mr. Dipankar en Mr. Goutam van Globelink werden gebeld, maar wisten ook niets. Hij zakte wel naar 92000 en later nog naar 80000 Rps, maar ik had door, dat dit um niet echt ging worden. Ik wilde mijn papieren terug! Dat gaf ik dus ook aan. Weer begon hij te onderhandelen en te bellen, maar ik had genoeg gehoord... Ik wilde de papieren terug. Op dat moment flitste het door mijn hoofd hoe kwetsbaar de situatie was: die man was weg met papieren die niet alleen 2x 3000 euro borg waar waren, maar dat het gemis ervan ook onze hele reis in het water kon laten vallen..... Even paniek voor een seconde. Dit moment heb ik wel gebruikt om mijn uiterste chantage middel in te zetten: gewoon gaan janken, daar kunnen ze helemaal niets mee. De man werd gebeld, nog 5 minuten.... Na 2 minuten: nog 5 minuten. Ik heb de hele tent bij elkaar geschreeuwd, dat ik die papieren nu terug wilde. Gelukkig na een minuut of 10 was de bewuste man terug en had ik de papieren weer.

Het is niet zo, dat deze mannen het echt slecht met ons voor hadden. Volgens mij een mengeling van onkunde en er toch ook wel een slaatje uit slaan....

En ondertussen zat Marika daar beneden in de taxi. Zo, nu zal ik (Marika) en stukkie schrijven. Het hele relaas wat Mirjam beschreef hierboven duurde 2 (!!!) uur. Heet heet heet in de taxi, niet normaal meer. Ik zat vastgeplakt op de nepleren achterbank. We hadden de taxichauffeur die ons van het vliegveld hierheen bracht, gevraagd om te wachten omdat we nog verder moesten. Terwijl Mirjam met al onze papieren weg was moest ik met onze spullen blijven wachten. Eerst begon de chauffeur te zuchten en te steunen dat het lang duurde en toen kwam er een politieagent aan die vertelde dat we hier niet mochten staan. Er werd niet tegen mij gesproken, natuurlijk niet, ik ben een vrouw. Alles in het Hindi dus..... maar het was duidelijk dat we weg moesten. Dat wilde ik persé niet; Mirjam was daarboven ergens en ik was hartstikke ongerust over waar ze bleef en van deze plek weggaan was dus geen optie. De agent begon een bekeuring uit te schrijven en toen ben ik uit de taxi gesprongen en een hele hoop heisa gemaakt: NO NO NO NO FINE!!!! WE ARE NOT LEAVING THIS PLACE, WE ARE STAYING HERE!!!! Die agent bleef schrijven en toen heb ik zijn pen en boekje afgepakt en in het Nederlands tegen hem gaan praten en een hoop armgebaren gemaakt. Uiteindelijk mochten we hier toch blijven staan als we 50 roepies zouden betalen (80 euro cent). Corrupt???? Ben je mal!

Eindelijk kwam Mirjam terug met NIKS.......

Na dit hachelijke avontuur, besloten we rust in de tent te brengen, helderheid te gaan creëren en naar Globelink te gaan. Dat kantoor zat wel in een mooi gebouw en we werden netjes ontvangen. De rekening werd gepresenteerd, die ook hoger uit viel dan verwacht. Nu had ik daar een rekenfoutje gemaakt, dus........ Wel bleek, dat ook zij niet snapten dat we niets met invoer te maken hadden. 

Ff wachten, wel met Chai!

Globelink Office

 

We hebben daar het adres van de Custom Office gevraagd en zijn daar op eigen houtje heengereden. Het kantoor zou om 18.00 uur sluiten dus we moesten haast maken. Weer al onze troep naar beneden slepen en een taxi aanhouden. Om 17.40 uur kwamen we er aan. Een prachtig koloniaal gebouw in vergane glorie. 

En ook hier zijn Jeeps!

De man die ons ontving vroeg meteen naar de carnets en de Bill of Lading (BOL). Dat wekte vertrouwen. Helaas was hij niet degene waar we moesten zijn en belde naar een collega op de 2e verdieping. We konden nog terecht, hoeraaaa. Na weer wat omzwervingen en via een prachtig marmeren trappenhuis komen we waar we moeten zijn. Het lijkt of we 100 jaar terug in de tijd zijn...... stokoude bureau's (welliswaar met verouderde pc's) stoelen waar je bijna niet op durft te gaan zitten en als de archiefkast opengaat...... hoop dat we maandag hier een foto van kunnen maken...... je weet niet wat je ziet. 

de archiefkast dus!

Moet hier in deze aftandse omgeving alles geregeld worden wat er in en uitgevoerd wordt in Calcutta? Het is haast niet voor te stellen. Na heel erg duidelijk gemaakt te hebben dat we niets in willen voeren maar dat het om een transit gaat lieten de 2 heren ons een formulier invullen waar we 2 kopietjes van moesten maken en maandag terugkomen (het was inmiddels al na werktijd voor ze). Hebben ze hier geen kopieermachine???? Blijkbaar niet dus. We vroegen wat de kosten zouden gaan worden zodat we wisten hoeveel flappen we moesten gaan tappen. Ohhh zei hij, waarschijnlijk niets, ja de leges voor de files maar dat was niet veel. Wel een verschil met 95.000 roepies !!!!!!!! Wij weer terug naar het kantoortje van mannetje nr 1 die op onze bagage had gepast, heel erg aardig van hem. Mirjam zit op de laptop hotels te zoeken en ondertussen ben ik hem aan het uitleggen wat we hier precies komen doen; geef hem ook ons visitekaartje en o o o o hij weet niet wat hij hoort. Ondertussen komt zijn baas binnen en die wordt op de hoogte gebracht van wat wij hier doen. Wat? Zegt hij,pas om 12.30 uur een afspraak op de 2e verdieping? Kom maar om 11 uur hier, dan ga ik het regelen zodat jullie dinsdag kunnen vertrekken naar Varanasi.

Hij geeft ons een straatnaam – Sudderstreet- waar veel hotels zijn en we pakken onze zooi weer bij elkaar om een taxi te pakken om ons daarheen te brengen. 

(Mirjam) Bij aankomst in de straat worden we aangeschoten door een man, die ons wist te vertellen dat de Golden Apple toch wel de beste keus was. En ja hoor: prachtig hotel, spiksplinternieuw tussen al die oude baggerzooi. Dood moe waren we..... En!!!! Geen plek in de herberg voor M&M. Wel de dag erna. Daar gingen we weer. Wie Marika kent, kent ook haar body bag...... wat een joekel en dan nog al die andere zooi. Daar liepen we dan op straat met alles. Rugzakken om, tasje hier tasje daar, roltas en body bag tussen ons in. Smal straatje, veul taxi's en ander verkeer en wij dwars daardoor heen.... Gevolgd, begeleid, hoe je het ook wilt noemen, door 2 trouwe gidsen (geheel niet op uitnodiging!). Zie je ons daar al gaan, het ene nog smerigere hotel in naar het andere..... Uiteindelijk iets acceptabels gevonden. 

Owwww Wat Errug!

In't echt 100x errugur.....

Spullen weg, douchen en eten! Dat was een opsteker! De meest geweldige tent van heel Calcutta bleek naderhand.

En uiteindelijk als een blok in slaap gevallen in een kamer, waarbij je in Nederland de ongedierte bestrijding acuut voor zou opbellen. Nu valt het wel mee hoor, maar het ziet er niet uit!!!

De volgende dag hadden we maar een paar “verplichtingen”: sim kaart voor Marika, kopietjes voor van alles en natuurlijk ff shoppen. We hadden 2 dagen vrij. Stilte voor de storm....

Tijdens zo'n shop sessie kom je voor de gekste dingen te staan. Het voortdurende gejengel van verkopers zijn we in middels gewend, hoewel je er af en toe bijna agressief van wordt. Maar de omgaan met voor ons Nederlanders privé geörienteerde artikelen is toch wel wat frappant te noemen. Als er 2 vrouwen op reis gaan, dan heb je nog wel eens wat typische vrouwen producten nodig. Ik moest dus tampons hebben. En weet ik veel of ze die hier verkopen. Wij een zaak binnen, die er uitzag of dat er alleen dingen voor vrouwen verkocht worden. Er stonden wel 10 verkoopsters in het kleine zaakje. Ik dacht slim te zijn en de live versie van het bekende boekje “point it” in te zetten en toverde een tampon uit mijn tas. De eerste reactie was er een van totale verbazing. Na enige aarzeling kwam het hoge woord er uit: Is that a tampon???? Ja dus. Nu die verkochten ze niet, maar wel bij de apotheek. Die zat 3 deuren verderop. Wij daar naar binnen. Een geheel ander interieur en alleen mannen achter en voor de toonbank. Mijn vraag blijkt daar echter geen probleem. Meteen wordt er naar boven geroepen; er zit een verdieping boven die beschreeuwbaar is via een gat in de tussen vloer. Luid schreeuwend wordt er gevraagd om een doosje tampons en even later vliegen de dozen tampon naar beneden door het gat. Hoeveel? Doe er nog maar eentje, en weer komt er wat naar beneden gevlogen. De mannen in de winkel kijken met interesse naar de doosjes, Geen flauw idee of ze ooit een tampon van dichtbij gezien hebben, wie weet weten ze helemaal niet eens wat het is.... Bizar.

Een relaxt dagje dus. We hebben onszelf getrakteerd op een nieuw setje kleding. Uitverkoopjes stof, dat ligt nu bij de kleermaker, waar ook mijn sari even netjes gemaakt wordt. Morgen krijgen we het eindresultaat te zien. 

Tadaaaaaaa!

Weer lekker eten bij de Blue Sky, waar we steeds vol overgave worden opgewacht door Sam, een van de obers, die ook behoorlijk onder de indruk blijkt te zijn van ons reis voornemen....

We eindigen dan vandaag met alweer een calcutweer dag..... 

Busstation....

lekker uitslapen dus, eten, kort ritje door de wijk in een tuk tuk en weer eten. Prima toch!

Morgen................ Krijgen we de motoren!?

English: In The Ashram

Before starting the actual reason for this trip: our motor ride back to The Netherlands, I wanted to get adjusted to the climat, people, etc and to relax a bit, so I decided to ga to an Ashram the last week before the big trip.

And so here I am, In Rishikesh, Parmarth Niketan. A big Ashram at the side of the river “Ganga” as they call it here. For most Indian People the holy river.

The voyage from Jaipur to here was a long one. And by arrival I had to wait another 2 hours before the reception opened it's doors. Although I asked for a single room, I had to share a room with the (un) lucky woman that passed the first and that was Shamy, from Mexico. She already booked in a few days before and had to share her room now. And she did without any comment! We got a room at he top floor that, we found out later, was the hottest place in the block. No airco, just l little fan.

After putting my belongings in the room it was time for breakfast where I met Samuel from New Zealand, who was working for the Ganga team. A team that is trying to safe the Ganga from getting more dams. He invited me to a walk up to a temple. Although I was very tired I couldn't resist and it and it seemed to be the best decision because the people I met during this walk, were really nice!

That evening I received the schedule for my yoga classes for the next 12 days. First class at 06:00PM...... The yoga group is very multinational. The teacher really nice. She's singing us through the practices. On of the most group binding activities is the cleaning of the yoga hall. We bring up a hose to the first floor and make almost a swimming pool of the hall. We are like little children....

The spare time we have we mostly spent together with the same group: Shamy, my roommate, Kim, she's staying in the ashram as well and Samuel. (he left a few days ago) We had nice conversations and fun. We try out different places to eat. The food in the Ashram is good, but always rice and vegetables...... I don't like to eat rice in the morning so was very pleased to being introduced by a good breakfast cafe: The Office. Now I'm at the office every morning! They serve an excellent fruit salad, ginger lemon honey tea and mango lassi, hmmmmmm.

Sunday we had our day of. With a small group: Ram (an Indian tourguide that Kim had met some days before) took us to the waterfalls. Us being: Shamy, Kim, our two (Indian) men from yogaclass, Jagat and Jitender and a man we call Free India, because of his talks. It was a long and heavy walk, but worthwhile! Finely swimming! It is very strange to see the Indian men bathing in their underwear while the women have to keep their clothes on. We as well!. So no swimming in bikini for Shamy.... We ended in a restaurant. A good ending of a great day!

This week Marika and I will start our trip together. I'm looking forward to it. We've had some good news about our visa. There a sign of life from the agency in Iran. Our agent in The Netherlands said that it good e arranged now in a few days.......

The time here in the Ashram has been great and still is, because of the wonderfull people I've met here..... thanks you all!

In de Ashram

Van te voren had ik al gepland om de laatste week voordat de motorreis zou beginnen om een beetje tot rust te komen. Het is een hectische tijd geweest. Velen hebben ons voor gek verklaard en hebben getwijfeld aan de haalbaar heid van onze plannen. We hebben het (bijna) gered. Op de visa na dan. En het is inderdaad een hele klus geweest. Tot op de laatste dag voor vertrek (en nu ook nog vanwege de visa en de verscheping).

Een beetje rust dus.

Na de wederom lange trein/bus reis (ruim 12 uur, ook 's nachts) kwam ik om 6:00u dan eindelijk aan bij de Ashram in Rishikesh. Daar bleek, dat ik nog 2 uur mocht wachten totdat de receptie openging. Dat was eigenlijk het meest vermoeiend......

Het station in Jaipur

De Ashram bleek zo vol, dat ik een kamer moest delen met, in dit geval, de eerste vrouw die langs kwam. Een Mexicaanse jonge dame, Shamy. Vooruit dan maar. Op naar het Ganga Block, bovenste verdieping. Zoals het een goede ashram betaamt zijn de kamers karig ingericht. Houten bed met dun matrasje, maar alles wel aardig schoon. Geen airco....... En heet......

Ik kon direct aanschuiven aan het ontbijt, waar ik Samuel uit Nieuw Zeeland ontmoette. Hij was werkzaam in de Ahram bij het Ganga team. Dit team vecht voor het behoud van de Ganga zoals hij is. De regering wil, onder druk van een aantal grote bedrijven, een aantal dammen bouwen in de Ganga, voor stroom voorziening. Dit heeft echter veel invloed op de mensen die langs de Ganga wonen en er afhankelijk van zijn. Een interessant project.

Samuel zou met nog wat anderen na de lunch een stuk de berg op gaan naar een tempel. Of ik mee ging. Dat kon ik niet afslaan en daar gingen we dus.... net aangekomen en al op stap. De tempel vond ik persoonlijk weinig aan, maar het uitzicht was geweldig! Het bleek tactisch ook een goede set te zijn geweest om de uitnodiging aan te nemen, want het bleek een hecht groepje te zijn.

UItzicht op de Ashram vanaf de tempel

Op maandag zou de yoga klas beginnen waarvoor ik mij had ingeschreven. Ik nog denken dat ik heerlijk kon uitslapen en dat het om 08:00u begon. Niet dus.

Programma:

06:00u – 08:00u yoga

08:00u – 08:30u ontbijt

10:00u – 12:00u chanting (zingen) en schoonmaken

13:00u – 13:30u lunch

16:00u – 18:00u yoga

18:30u – 19:30u Aarti (bijeenkomst aan de ganges ter ere van de zonsondergang met zingen en van allerlei rituelen)

19:30u – 20:00u diner

Impressies van de Ashram:

aan tafel met Kim, Samuel en Shamy

Tijdens de Aarti

ook met de voeten in de heilige Ganga

net als de rest

05:15 opstaan dus........

Achteraf was dat eigenlijk geen probleem. De ochtend is de beste tijd van de dag. Nog lekker “koel”.

Na de eerste les bleek, dat de pijn in mij been weer terug begon te komen. Een klacht die ik al had in NL en waarvoor ik al ettelijke malen behandeld ben geweest door Steven (Osteopaat) en Margo (Shiatsu en goede gesprekken). Na advies van de yoga lerares ben ik naar de ayurvedische arts gegaan op de begane grond van ons blok. Daar is het mogelijk om verschillende therapieën te ondergaan. Na een kort consult heb ik mij over laten halen voor een 7 daagse behandeling: lichaamsmassage ( en dat hier niet te flauw: gewoon helemaal naakt en alles (nou ja bijna alles) wordt gemasseerd), een hete olie gieting op mijn onderrug (er wordt een dammetje van klei gebouwd waarin die olie wordt gegoten). En dan laatst but not least: een soort klysma, waarbij olie naar binnen wordt gebracht, waarna je dan acuut naar de wc mag....

En dat 7 dagen achter elkaar. Als het dan nog niet over is!

We hebben een leuke yoga groep. Vele nationaliteiten, waaronder Canadees, Lets, Mexicaans, en Indiaas natuurlijk. Vooral de schoonmaak activiteit blijkt een groepsbinder te zijn. We zijn wel van de poets. Er wordt een giga tuinslang naar binnen gehaald en het wordt acuut een heel waterfestijn. Heerlijk in die hitte.

Er vormt zich een hecht groepje: Samuel, mijn kamergenote Shamy en Kim van de USA. Iedereen heeft wel weer iets gehoord waar je lekker kan eten of waar je heen kunt gaan. Mijn meest favorite plek: The Office. Het ziet er niet uit, maar het eten is prima (ontbijtje). Wat eten betreft is het wel wennen. Het is belangrijk om er achter te komen waar je wel en waar je niet terecht kunt. Fruit bijvoorbeeld, koop je alleen in de schil en dan kijk je nog goed uit hoe het er uit ziet. Maar hier, bij The Office, kan je dus met een gerust hart een fruitsalade naar binnen werken. Ook hebben ze de heerlijkste lassi's (yoghurt met, als je wilt, fruit erdoor, een soort shake). Mijn favorieten: mango of banaan! Verder zijn er genoeg goede plaatsen om te eten. In de Ashram wordt er 3 maal per dag eten geserveerd. Ik krijg het alleen niet voor elkaar om 's morgens rijst naar binnen te werken. Daarbij heeft The Office een balkon aan de ganga in de schaduw met een lekker windje...... heerlijk.

Op woendag is Kim jarig. Natuurlijk een moment wat je moet aangrijpen om elke maaltijd buiten de ashram te scoren (het eten in de ashram is prima, maar eenzijdig. Er wordt gegeten wat er verbouwd kan worden en dat is redelijk saai na een paar dagen...) Het is echt fijn om een paar leuke mensen om je heen te hebben in zo'n oord als dit. De Ashram is groot, redelijk politiek geëngageerd, er zit op dit moment een delegatie van de Indiase regering in ons block op de Ashram voor een conferentie. Dat maakt het wat onrustig. Ik mis de sereniteit van het Budistische klooster waar ik vorig jaar was in Frankrijk (Plum Village). Echt een retraite is het dus niet. Maar ik vermaak mij prima. Mijn been blijft echter een probleem. De therapieën zijn fijn, maar de pijn gaat niet echt weg. Wel merk ik, dat ik wat rust krijg in mijn hoofd. Ik maak(te) mij best wel wat zorgen over de gevolgen die mijn reis zou kunnen hebben op de relatie met mijn vriend. Die relatie was net 4 weken oud toen ik vertrok. En hij gaat naar Turkije voor een lange tijd als ik terug kom...... Best wel een lastig dilemma..... Maar deze reis is belangrijk voor mij. En de tijd hier in de Ashram heeft mij wel duidelijk gemaakt, dat het eenmaal is zoals het is. Het geeft ook kansen om elkaar, dan wel via mail en sms, te ondersteunen en we schrijven mooi dingen naar elkaar. Het geeft veel inzicht.

Rondom de Ashram:

Ja, ook hier "jeeps" van eigen merk: Tata

De Ganga met badgasten

Raften kan hier ook!

De badgasten

Binnen ons groepje praten/discussiëren we regelmatig over de dingen die we zien gebeuren om ons heen. Mijn conclusie: er is overal wel iets en ik ben er steeds meer van overtuigd, dat ik/ we het best goed doen. Het mooie van reizen is, dat je dit soort dingen gewaar wordt, maar ook, dat je ziet dat het ook anders kan. Wij westerlingen zitten veel in ons hoofd, hier is dat minder, maar het is ook wel een raar land. Respect is hier wel wat anders dan bij ons. Voordringen is een teken van sterkte, je moet vechten voor jezelf. Dat is alleen weggelegd voor de mensen uit de hogere casten. Het blijft een raar gezicht, dat je opzij wordt geduwd bij de trein (terwijl er mega veel tijd is) en dat je in de rij voor het eten, aan alle kanten wordt ingehaald.... De rol van astrologie is ook groot hier. Iedereen weet er wat van, heeft een heel plan klaarliggen en probeert dat plan te bereiken. Handlezen is ook de normaalste zaak. Er wordt erg veel waarde aan gehecht. Naar mijn mening zoveel, dat de eigen gedachte/ invulling, eigen gevoel naar de achtergrond gebracht wordt. Het beheerst het leven hier behoorlijk.

Het weekend is vrij, op de zaterdag ochtend na. Ik ben nogal moe. We slapen slecht vanwege de hitte, transpireer gigantisch en dan staat de fan aan.... Gevolg: ik ben mega verkouden aan het worden. Ook vanwege de stof die die fan opwaait. Niet echt gezond.... Omdat mijn been ook niet echt veel beter wordt, raadpleeg ik de arts nog maar eens een keer. Advies: andere kamer vragen, die koeler is. Nu proberen Shamy en ik al de hele week via een charme offensief om een kamer met airco te krijgen, maar vanwege die politieke conferentie is er geen enkele AC room meer vrij..... We krijgen uiteindelijk wel een kamer op een lagere verdieping en dat scheelt echt goed. Eindelijk weer een goede nachtrust.

Gisteren, zondag, zijn we onder leiding van een Indiase man, Ram, (een “vriend” van Kim, hier opgedaan), naar watervallen. Het zou een wandeling van een uurtje zijn, maar dat bleek weer zo'n typisch Indiaas uurtje te zijn. Nu is het toevallig op het moment ook nog eens extra warm en vochtig, dus de klim was heftig onder deze omstandigheden.... ik ben 3x dood gegaan onderweg.... De beloning was echter geweldig: zwemmen!!!!!! We waren met 4 Indiase heren: Rahmu, 2 mannen van de yoga klas: Jagat en Jitender en een man die we Free india noemen vanwege zijn ludieke uitspraken. We hebben hem ontmoet toen wergens wat aan het eten watren. Hij heeft zichzelf eigenlijk uitgenodigd.... Verder natuurlijk Shamy en Kim. Samuel is inmiddels alweer vertrokken naar een noordelijker oord. Het was echt geweldig. De mooiste dag tot nu toe. Dit is het wel voor mij: een mooie wandeling (hoewel erg vermoeiend) en dan zwemmen onder een waterval(lletje). De sfeer was er dan ook uitgelaten. Het is wel raar om te zien, dat de mannen gewoon in hun onderbroek het water in gaan en dat wij dames geheel gekleed het water moeten betreden.... Dat gebeurt hier in de Ganga (ganges) ook. En waarom? Sommige vrouwen dragen dunne, zelfs ook wel witte gewaden en als ze uit het water komen laat dat niets ter verbeelding over..... Maar okee.... wij dus in vol ornaat het water in, tot groot verdriet van Shamy. Zij had zich zo verheugd op een dagje in bikini.... ff bijkleuren....

Shamy trekt het f niet meer, Ram wel!

heerlijk, na gedane arbeid!

ja, het was leuk

en daar zitten we dan: Jitender, Moi, Kim, Ram, Shamy en Jagat

helaas, aan alles komt een eind....

Weer terug in de bewoonde wereld. Wachten op een taxi

Als je zo met elkaar op pad gaat, vallen de cultuur verschillen weg. Iedereen is moe, moet lachen en heeft plezier aan dezelfde dingen. We leren veel van elkaar.

Ondertussen gaat de planning voor de motorreis gewoon door. De visa willen niet lukken. Iran heeft radiostilte. Het blijkt dat we eerst dat visum moeten hebben voordat we Pakistan krijgen...... Het visumbureau heeft ook radiostilte... Een paar mailtjes moeten zorgen voor een reactie en die is dan zoals bovenstaand. Leonard is toch nog maar even langs gegaan om er voor te zorgen, dat we in ieder geval geïnformeerd blijven, ook al gebeurt er niets. Super actie!

Ik besluit om dan toch gebruik te maken van een lijntje wat er ligt naar de Nederlandse ambassadeur in Iran. Hij is de zwager van mijn tandarts. Ik heb hem een mail gestuurd en onze penibele situatie uitgelegd. Nu hopen dat hij iets voor ons kan betekenen.......

Ook komt het ophalen van de motoren steeds dichterbij.... De procedure leek duidelijk. Ik had al contact met het Indiase bureau, Globelink, met de heren Dipankar en Goutam, maar nu blijkt, dat ze de clearance van de motoren niet op zich nemen... Daar moet een agent voor worden ingeschakeld. En die info krijg je dan via een telefoontje met slechte verbinding en de mensen in India spreken echt heel raar engels. Het is zo verbasterd, dat ze de meest simpele Engelse woorden niet begrijpen. Begrijpen is een lastig begrip hier.... Je weet nooit of je begrepen wordt of het begrepen hebt..... Meestal niet.....

Weer een mailtje met bevestiging van de afspraken.... en nu maar hopen, dat het niet te veel tijd gaat kosten vrijdag. Ben bang, dat we toch wel en paar dagen in Calcutta vast zitten...... Nog even wat druk uit oefenen en wie weet.....

Maar u nog even in de Ashram. En op dit moment in “The Office” op het balkon, in de schaduw, met een heerlijk windje. Mijn mango lassi komt er aan.

English: Agra & Jaipur

Still being a real tourist now, I arrived in Agra after an interesting train ride. I didn't book a hotel upfront but I had sorted out some good ones at home by internet. That's really convenient because you can tell the tuk tuk driver exactly where to go to. (otherwise they keep bothering you to bring you to “their” hotel).

After a ride (tuk tuk) I was delivered at one of the gates of the Taj Mahal. The roads are closed at every gate and guarded, so I had to walk a few minutes to come to the hotel I picket out. Hotel Sheela. The rooms are not the best (clean but sober) but they have a nice garden and good restaurant. So was really quiet there.

I met two women who told me about a nice restaurant with a roof terrace and free wifi, so I went there to get in contact with the loved ones I left behind.....

The next day I wanted to visit the Taj very early, as advised. It's a real beauty. Like floating in the air. Because I'm not quit into reading travel books, I spend some money by taking a guided tour. It was worth while. An interesting visit with beautiful views over the river.

Later in the afternoon I wanted to go to the red fort. I asked a tuk tuk driver to get me there and he made a good business proposition: He would bring me to some nice places and would stay with me all afternoon. Very convenient. I would really advice everyone to do that. The drivers do know a lot off interesting places and can put together a good schedule for visiting them. My driver took me to the red fort (of course) and after that to the other side of the river to the baby Taj Mahal, a smaller version as the name already implicated and to a sort like building. Both very nice to visit. At the end of the afternoon we went to a park from where you have a nice view at the Taj (from the other side of the river) and from where you suppose to see the Taj changing colors.... That I didn't see, maybe because at sunset it was a bit cloudy, but the views where breathtaking.

The last day in Agra I didn't want to spend more time driving around to special places and went to a park on walking distance of the hotel. In the park where several lookouts from where you could see the Taj and look over the park. The are roofed, so I sat there for a while with my book enjoying the silence and views. At another lookout I met a dutch couple that I already met before in the hotel. They had the same idea of taking “a day off”. It was nice speaking dutch again.

That night I had to take the train to Jaipur where I would arrive at 23:30. I 'd booked a hotel upfront because of the late arrival. A very good choice! They promised me to send a driver to the station to pick me up. A good reassurance if you arrive that late. Unfortunately, the train had a delay..... I' was really tired at that point. It was hot, dirty and I just wanted to leave.... At such moments I miss my boyfriend (at home in NL).... Thank god for the mobile phone. After a few text messages I felt much better. Meanwhile I stept into the wrong train and had to change platforms....

At the other platform a man came to me and saw that I was “not amused”. I still don't no how he did it, but he was able to really calm me down and make me feel even comfortable. An amazing meeting....

The train was delayed even more (2 hours), but I felt ok with it. Then 3 french tourists: Ludivine, Catherine and Erick, came to me and where a bit desperate because they had tickets for a 3^rd class railcar. That is a experience you don't want to have! It's like in the movies: lots of people packed together in the heat etc. My platform man arrived as being called and helped them out. He even guided us to the right railcar and helped us in the train.. Amazing! I hugged him like I knew him for years and it was totally natural....

In Jaipur my lift to the hotel was waiting and finally at 02:00 I arrived in the hotel, Pearl Palace, a very good hotel with beautiful rooms and a restaurant at the roof terrace. Later on I heard that it is the best restaurant in town!.

After a good night sleep I had a lazy day, went to the marked and did nothing. When I came back from the market, there was a massage for me. It appeared to be from the 3 French tourist I had met at the railway platform in Agra and had shared a compartment. I met a lot of very nice people on that train. A mother and daughter from Chicago, the mother was born in India and visiting family and an Indian man. We had again nice conversations and I learned a lot more about India (cast system for instance).

Ludivine, Catherine and Erick (the 3 French) invited me over to their hotel (with swimming pool!!!). I met them later that evening and off course took my bikini with me! This is what traveling is about: meeting nice people!

In Jaipur there is a lot to see and the next day I did the same as in Agra: hired a tuk tuk driver for the whole day to drive me around. Went to the City Palace and the observatory, Jantr Mantar, where you can see real big instruments, build for astrology etc. After that the driver took me to Amer Fort, 15 km outside of Jaipur, laying on a hill. Really beautiful! The building is interesting and the views..... great!

On our way back we passed the water palace, a palace in the middle of a lake and went to the tombs. They where not very well maintained, but that made it actually more interesting. The whole setting was macabre....

My last visit was to a world famous astrologist Dr. Vinod Shastri he travels all over the world, giving lectures on university's. An interesting visit. Not the kind of “you will forever be happy” crap.

My last day in Jaipur was again a lazy day. In the afternoon I had a long train and bus ride ahead. Over 12 hours... to Rishikesk Where I am now in an Ashram (Parmarth Niketan). Very special to be here. The journey was long and tiring, but in the train I had again good company. Upon entering the bus, I found myself sitting next to a Indian man and his friends started to laugh when they saw me .... Strange people here........