Jaipur

Na de toch wel erg vermoeiende treinreis van Agra naar Jaipur heb ik een rust dagje ingelast. Uitslapen. Genieten van het restaurant op het dakterras van het hotel, wat meteen ook het beste restaurant in de stad blijkt te zijn. En dat heb ik gemerkt. Errug lekker, het eten hier. Het hotel zelf is ook niet mis! Prachtige kamers en dat voor weinig (omdat er geen single room meer was een 2 persoonskamer met eigen badkamer voor 700 Rps = 10 euri). Laag seizoen.....

Heerlijk zo'n dakterras!

Mijn bescheiden onderkomen hier in Jaipur

In de middag heb ik een bezoekje gebracht aan de oude stad, de markt. Poeh wat een bende.... De mensen zijn hier anders dan in Delhi en Agra, wat agressiever, berekender. Iedere tuk tuk chauffeur wil er meer uithalen, er wordt bijna letterlijk gevochten om wie je mag vervoeren. Je moet hier nog meer oppassen om niet belazerd te worden dan in de andere plaatsen. Door de warmte en alle indrukken heb ik niet altijd zin om er het uiterste uit te halen.

De markt was dus een puinhoop, maar op de een of andere manier is er wel structuur in dit soort landen. Zoals ook in Marokko en Turkije, waar ik al eerder was, is er in elke straat iets anders: een straat met kleding, een andere met marmerwerk etc. Ook kwam ik tussen de puinhoop een warenhuis tegen met alles wat met mobiele telefonie te maken had. Bizar, dat blijft het.

Shampoo gevonden! Dat was de missie en om eerlijk te zijn had ik het daarna wel gezien. Een jongetje, die ik geen hand wilde geven of chocola of een pen of wat dan ook, gooide een schil van een meloen naar me. Raak. De omstanders vertoonde plaatsvervangende schaamte. Wat grilliger dus hier. Snel terug naar het mooie dakterras.

Bij aankomst in het hotel bleek er een bericht voor mij te zijn!!!!! Sta je wel ff van te kijken. Het bleek van de 3 Fransen, Ludivine, Catherine en Erick. Of ik 's avonds zin had om langs te komen. Met bikini. Kijk, dat zijn de betere voorstellen! Done it, het was gezellig en heerlijk in het zwembad. Daarna nog veel te lang geskyped en gemaild... Het tijdsverschil is af en toe lastig, zeker met vriend op afstand...

De 2e dag heb ik een tuk tuk chauf ingehuurd om mij naar de belangrijkste bezienswaardigheden te brengen. Erg handig. Hij bepaald de route, weet mooie plekjes en blijft de hele dag bij je en wacht overal. Zet je af bij de ingang en wacht bij de uitgang. Ideaal! 

In de Tuk Tuk

 

Allereerst het City Palace. Een mooi gebouw. De bouwstijl is overal wel hetzelfde: gebouwen met een binnenplaats, of meerdere, waar dan ook weer een gebouw op staat. Op een van de binnenplaatsen was een overdekt terras, waar kinderen aan het tekenen waren of hadden muziek les. Wel interessant om te zien hoe geconcentreerd ze hier mee bezig waren.

muziekles

Er werd zeer geconcentreerd getekend

poppentheather met muziek

Tegenover het paleis is een observatorium, Jantar Mantar, met allerlei giga meetinstrumenten, vooral gericht op astrologie. Interessant en het levert mooie plaatjes op.

Plaatsbepaling van een sterrenstelsel (Aries)

stairway to heaven

Buiten de stad de voor mij mooiste bezienswaardigheid: Amber Fort (naam vanwege de gele stenen). Erg imposant gelegen op een heuveltop. Ook hier weer die markante bouw: veel binnenplaatsen, kruip door sluip door. Aan alle kanten mooie uitzichten. Er staan daar op de heuvels muren die doen denken aan de Chinese muur en overal zie je kleine forten. Je weet niet waar je kijken moet.

Op de terugweg naar de stad komen we langs het waterpaleis, Jal Mahal, zoals de naam al zegt: een paleis dat midden in een (stuw) meer staat. Mooi gezicht.

Tot slot van de bezienswaardigheden: de tombes. Een totaal vervallen locatie, waar een aantal graftombes te vinden zijn. Daardoor toch wel de moeite waard. De vervallen staat maakt het een luguber geheel.

Omdat er nog tijd over is, blijkbaar ga ik snel door al die bezienswaardigheden, heb ik een afspraak gemaakt bij een wereld beroemde astroloog Dr. Vinod Shastri. Hij is prof en reist de hele wereld rond. Ook Nederland heeft hij aangedaan en in Leiden op de uni een college verzorgd. In India komen de meest belangrijke mensen bij hem op bezoek. Kan geen kwaad om er eens heen te gaan, dacht ik. Jaipur is sowieso een stad waar veel astrologen en handlezers zijn. Het is hier een gerespecteerd van aan de Universiteit. Ik heb er wel wat mee.

De man was laat, de wachtkamer zat vol, maar op de een of andere manier werd iedereen snel geholpen, zonder het gevoel van haast. Ik heb een uitgebreid boekwerk meegekregen en een overzicht van mijzelf als persoon en wat er nog voor mij ligt. Daar zaten leuke dingen bij, maar ook confronterende....... Geen boodschap dus van: you are going to live a happy live with lots of money and happiness. Was wel even slikken..... Maar ach. Gewoon in het nu leven, dan blijft alles acceptabel.

Van daar uit terug naar het hotel. Lekker douchen lezen en...... naar het dakterras. Deze keer eens vroeg naar bed.

En nu zit ik op dag 3 weer op het befaamde dakterras. Ontbijtje achter de kiezen en over een kwartiertje komt mijn “taxi”. Op naar de massage die ik geboekt heb voor vandaag. Daarna is het nog even wat eten en naar het treinstation. Er staat mij een lange reis te wachten: eerst per trein naar Delhi, waar ik in korte tijd moet overstappen op de bus naar Rishikesh. Een reis van meer dan 12 uur in totaal...... Zie er een beetje tegenop. Maar dan volgt een periode van relatieve rust: de Ashram. Ben benieuwd....

En dan nog 2 weken......... Als het goed is wordt het voor velen interessanter: dan hebben we de motoren! Kijk er erg naar uit. Dit is heel mooi en heel bijzonder en ik geniet echt, maar straks.......

Agra

De Taj dus, zoals ze hem hier noemen. Niet een tempel, maar een Paleis, gebouwd voor de (2e van de 3) vrouw van de Indiase grootmongo Shah Jahan, Mumtas Mahal. (beetje geschiedenis kan geen kwaad toch). Helaas hebben ze er nooit gewoond. Voor de start van de bouw overleed Mumtas bij de geboorte van haar 14e kind.... Het is nooit bewoond en wordt nu, eigenlijk ten onrechte, een mausoleum genoemd ,omdat beiden daar begraven liggen. (deze kennis en og veel meer, allemaal, omdat ik zo goed heb opgelet toen mijn privé gids het mij uitlegde!). Zoals inmiddels al wel bekend ben ik niet zo van de reisgidsen als infobron voor dit soort dingen. Daar had ik in het verleden een reismaatje voor. (Jantine, ik mis dat nog elke x). Ik deed de planning, zij was de wandelende encyclopedie. Dan maar een “dure”gids.

Vanaf mijn restaurant/wifi lokatie: dakterras met uitzicht op de Taj

maar ook op wat daaromheen gebeurt

En ja, hij is mooi. Volledig in symmetrie gemaakt, lijkt te zweven als een luchtkasteel. Het marmer is prachtig zoals ook de bewerking ervan. Alles is met de hand ingelegd, niet geschilderd dus, met edelstenen. Heel subtiel.

Ik was vroeg opgestaan om om 6:30 voor de poort te staan. Dan zijn er nog niet zoveel mensen. Het is sowieso relatief rustig. Laagseizoen. Scheelt een berg in wacht rijen en geld! 

even het gras rond de Taj maaien...

voor de liefhebber :) Hoewel... het is geen echte.....

Mag ik op de foto? wel even betalen natuurlijk

 

Als Celeb

Ik werd wel gek van al die mensen die zo nodig met mij op de foto wilden. Of dat ik de een of andere beroemdheid ben! Maar ja, ik vind dat zij er apart uitzien met hun mooi sari's, dus zal ik ook wel raar zijn. In ieder geval zijn ze daar heel open in. Er zijn waarschijnlijk meer foto's van mij gemaakt dan van die hele Taj! (nou ja, overdrijven is ook een vak).

Wat later in de middag wilde ik wat meer zien en heb een tuk tuk chauf gevraagd om naar het rode fort te brengen. Hij bood aan (wat lief hè....) om mij rond te leiden door Agra naar ook wat andere bestemmingen. Natuurlijk heb ik de beste man een plezier gedaan en wat bleek, mijzelf ook. Hij wist veel te vertellen en bracht mij via het rode fort naar de baby Tai Mahal aan de andere kant van het water. Zeker zo mooi btw. Daar stond nog een soortgelijk “gebouw” ditmaal wel een mausoleum. Veel ouder. Tegen zonsondergang werd ik naar een park gereden, tegenover de Taj, waar je, als het goed is, de Taj kan zien verkleuren. Was wat vaag, kwam misschien ook door die wolk, die er net voor ging hangen...., maar wel een heel mooi plaatje! 

 

 

Natuurlijk wilde de tuk tuk chauf mij ook wel even naar een winkel brengen met van alles: sieraden, marmer werk en kleding. Ach, dacht ik, waarom ook niet. Wilde eigenlijk wel een sari aanschaffen. Nu ben ik niet blond, maar toen toch even wel. Na een half uurtje ging ik die winkel uit met een veel te dure sari (hij is het wel waard hoor, heb hem voor de helft van de prijs en hij is echt heel erg mooi: natuurlijk echte zijde met brokaat, allemaal handgemaakt), was niet van plan om een dergelijk bedrag te spenderen.... Voelde na de aankoop de voor mij bekende knoop in mijn maag. Heb ik altijd als ik voor mij gevoel veel geld heb uitgegeven (veel is hier een relatief begrip... voor dit geld koop je in nl nog geen jurkje, zei het bij de hema ofzo). Maar die is inmiddels weg sinds ik in de trein naar Jaipur hoorde wat een sari ook kan kosten (een veelvoud van wat ik ervoor heb betaald).

De laatste dag in Agra heb ik lui doorgebracht. In een park in de omgeving van het hotel. Je had daar prachtig zicht op de Taj en het was er relatief rustig. Indiërs, vooral de mannen, hebben de bijzondere gewoonte om hun ipod aan te hebben op een dusdanige manier, dat de hele omgeving in een straal van 500m kan meegenieten. Moet je nagaan als er een paar van dar soort heren door zo'n park lopen..

Er waren verschillende uitzicht punten, heerlijk overdekt en op een hen trof ik het nederlandse stel, wat net als ik in Hotel Sheela verbleef en ook op die dag zou vertrekken. Ook zij hadden even geen zin in nog meer bezienswaardigheden. Wel even gezellig om bij te kletsen.

Heerlijk relaxen met de Taj aan je voeten.....

's Avonds was het dan zover: treinreis nr 2. Hopende op niet plaats nr 6. en die had ik niet. De treinwagons zijn opgemaakt als sleeper: overal bedden. 4 aan de ene kant tegenover elkaar en 2 aan der andere kant in de lengte van het gangpad. Nr 6 is het boven bed parallel aan het gangpad.... Had ik de vorige keer. Bij aankomst, ik was met opzet vroeg, omdat die treinen zo akelig lang zijn en je meestal aan het uiteinde van het perron moet instappen, bleek, dat mijn trein wat vertraging had. Uurtje wachten. Na een half uur werd het half uurtje vertraging een uur..... ook moesten we naar het andere perron (trappen op, trappen af, met zware koffer in de hitte). Ik had het even gehad... het was heet, druk vies, laat, donker en ik voelde mij alleen op dat moment. Lang leve de iphone! Heb mijn eigen regel verbroken om niet te smssen (zo weinig mogelijk) en kon het niet laten om mijn vriend, Leonard op de hoogte te stellen van mijn ellende. Reactie, geheel in de lijn van de mars/venus gedachte: heel oplossingsgericht: hitte is een emotie en emoties kun je uitschakelen... (voor de heren onder ons: op dat moment helpen oplossingen niet, gewoon ff zeggen dat je meevoelt is voldoende). Gelukkig heeft ie het daarna dubbel en dwars goed gemaakt:).

Op zo'n perron loopt van alles en iedereen rond. Op een gegeven moment kwam er een man op mij af, duidelijk iemand die op dat station thuis hoort, beroepsmatig en begon een mooi gesprek. Op de een of andere manier was het of ik die man al jaren kende. Hij was duidelijk zeer spiritueel en bracht rust over mij. Heel mooi was dat. Hij was instaat om mijn aandacht op het positieve hier en nu te richten en was ook duidelijk op de hoogte van de gang van zaken. Zo af en toe kwam hij even langs. De rest van de tijd voelde ik mij gezegend met de geneugten van deze tijd: iphone en e-reader. Ik was trouwens al eerder vol goede moed in de achteraf blijkende verkeerde trein gestapt, waar natuurlijk nogal wat ophef ontstond over de dubbele bezetting van plek 4. Bij de check van mijn ticket kwamen we er achter (na een minuut of 10), dat ik in de verkeerde trein zat. Dezelfde express trein, maar dan de andere kant op.......

Op het perron kwam ik ook een stel Fransen tegen. Ze waren behoorlijk genept bij het boeken van hun ticket. Verkeerde klasse..., 3e klas en daar wil je echt niet zitten. Dat is echt zoals in de film: alles en iedereen op elkaar gepakt in een wagon. Stank, hitte, verdrukking. Ze kwamen naar mij voor hulp. Waarom, weet ik nog steeds niet. (zal wel zoiets zijn van: ook buitenlander, inmiddels totaal op mijn gemak. Gelukkig was mijn perron man er direct en kon de dames en heer helpen. Toen eindelijk de trein binnenkwam (2 uur vertraging) begeleidde hij ons naar de juiste wagon, met een tussenstop bij de conducteur. Daar werd even geregeld dat het franse trio ook in de airco wagon mee kon. (achteraf met een beetje bijbetaling, die direct in de zak van de bewuste conducteur ging). Mazzel! Mijn perron man hielp ons zelfs de trein in waar ik hem een dikke knuffel heb gegeven.

Met de Fransen deelde ik een coupe met een van oorsprong Indiase moeder en dochter uit Chigago en een Indiër. Weer geweldige gesprekken. Best wel meteen over de belangrijke dingen in het leven. Mooie mensen. Weer zo bijzonder. De Fransen gaan ook naar Jaipur naar een hotel met zwembad!!! Daar hadden Marika en ik het diirect na en half uur wandelen in Delhi al over: nu graag een duik in het zwembad! Misschien zoek ik ze wel ff op :).

Mijn opvatting: we lopen allemaal ons levenspad en kruizen elkaars wegen. Soms lopen we jaren met elkaar op en soms maar 5 minuten. En die 5 minuten kunnen net zo intens zijn als al die jaren. Dit was weer zo'n bijzondere ontmoeting met iemand van wie het lijkt of je hem al jaren kent. Die heb ik vaker de laatste tijd. Deze was kort. Ik hoop de andere nog een stuk langer te mogen meemaken....

Zal India wel zijn, mijn melancholische momentje.

Ben dus vannacht aangekomen in Jaipur (om 01:30 stond de trein stil op het station). Het hotel had idd voor een tuk tuk chauf gezorgd, die het midden in de nacht wel nuttig vond om zijn diensten pakket aan mij uit te leggen. Had ik ff geen behoefte aan. Moeeeeeeee. Eindelijk dan om 02:30 lag ik in mijn bed, fris gedoucht en al in een prachtige kamer (2 voor de prijs van 1: dubbel bed met douche op de kamer voor de prijs van een single room, lang leve het laag seizoen!). Heerlijk slapen..... Morgen (nu eigenlijk) uitslapen, beetje rondkijken, shampoo kopen ( heb ik moeten inleveren op Schiphol...) enzo. Morgen ben ik weer toerist!

M&M In English

Because of the many questions while traveling here in India for only 2 days, I decided to start writing an English version of our blog. First I'll introduce ourselves and tell about the start of this trip. I want to apologize for my bad English writing upfront, but hope you will enjoy the blog anyway.

About 12 weeks ago we started this blog because of our planned trip on motorbike from India back to The Netherlands, where we come from. We are Marika Reizinger and Mirjam Grunwald, two friends who met earlier this year at an annual winter dummie campweekend organized by the Dutch BMW GS Club. After this, Marika invited me for dinner at her place and so our friendship began. We found out, that we have the same interest in traveling and Marika told me about her experiences as a tour guide in India. She takes groups with her on Royal Enfields into the Himalaya. I always wanted to go there so we decided to do the trip she's doing with the group for ourselves next year. During the weeks after that we both had some problems at work and I spoke out my famous “flight” words: I wish I could pack my motorbike and just drive away. Marika immediately responded by saying: me to! A few weeks later, after a off road ride we sat together and I said: Why don't we just do it this summer, Why don't we take of from work and drive around for 2 months. Because Marika already planned to go to in India to work for the travel agency, the plan was born: we ship our bikes to India and drive back to NL. And so we started planning. Our original plan was to travel through India, Nepal, Tibet Kyrgyzstan, Uzbekistan, Turkmenistan to Azerbaijan, Georgia and Turkey, but Tibet was a no go..... We made a new plan, much simpler: India, Nepal, back to India, Pakistan, Iran, Turkey and back to NL.

There was to lot to do. Our bikes had to be prepared, we had to organize the shipment and the visa. We started with the bikes and the shipment, because we had not much time left. In about 6 weeks the bikes had to be in Rotterdam Harbor. We needed a crate, parts, spare parts, tuning of the bikes etc. Meanwhile we had to find out how to get our bikes to Calcutta. If you've never done something like this before, it's a hell of an job! Long live internet! Of course we were not to first to do this (shipping motorbikes), but shipping to Calcutta was something new. By good luck we found an reliable agency who helped us out, even answered our “stupid” questions (thanks Maranke!). In the mean time we wrote a announcement on the BMW GS club forum and on facebook and the reactions started to come. A lot! And among them offers to help us out. Offers to teach us how to look after our bikes, what to do by mechanical problems etc. We needed some goods as well: panniers, other shocks, and more (spare)parts for our bike. When we told our story, more and more people were willing to help us out. We are sponsored by several firms (see the links on the right side of the page) and individuals. We even got a crate from one of my friends at the rowing club. We only had to shorten it and make the bottom piece, but most of the job was done and it looked very professional. The adjustment of crate however took us enough time. Even there we received a lot of help. My brother arranged a place to stall the crate and we could work on it and helped us out on our transport problem. He knew someone with a big trailer. The Harley Davidson Dealer provided us with metal base plates.

Many BMW club friends helped us by preparing the bikes. It was really amazing how much help we received. Thanks all of you!

The last Friday in april we transported out bikes in the crate to Rotterdam and so the first part of the preparations was finished. Now we had to take care of the visa. We already contacted an agency and gave them our passports and lists for the 4 visa we need for the trip (India, Nepal, Pakistan and Iran) Turkey can be arranged at the border without any problems. We also had to apply for a “carnet de pasage” to come in and out of every country with the bikes. You have to deposit an amount of money and get a load of paperwork back were you have to get your stamps every time you pass a border.

We had another 5 weeks to go and thought it would be less stressful. No way that happened. There were still a lot of things to arrange: film camera’s walky talkies and little things. In that time we started to worry about our visa. Two weeks before departure only one of the visa was arranged..... Nepal.... At the last day before we took of we received the most important visum: India. The visa for Pakistan and Iran we have to arrange on our way. We were mad like hell. The visum agency let us down hard, we found out. Because of sloppy work we had to put a lot of pressure on the agency, what made the last week a lot less exited as we had hoped for.....

But we made it. We are in India at this very moment. Visited Delhi yesterday and are split up now. Marika left with her group for a tour in the Himalaya's and I went sight seeing. At this very moment I'm sitting at a restaurant in Agra. Tomorrow I'll go to the Taj Mahal. Can it be even more touristic!

Delhi was a mess like we thought it was, but very impressive. We walked through little alleys, saw, smell the live in the old town. Although Marika and I never traveled together, we wanted to see the same things: not the most touristic places, but the “real live”. So we ended up in a Sikh Temple. I was hesitating to go in and a man invited us to the office. We were guided through the entire temple complex and “Lucky” told us a lot about the temple and the habits of the Sikhs. Beside the praying there is a possibility to get free meals 4 times a day for everyone, also not Sikhs. We were allowed to take a look in the kitchen were they make chapatis and a sort of curry. Very hospitable!

During my train ride to Agra I met some very friendly people. I learned a lot by asking and had to explain a the same things about the Netherlands. Nice way to travel! Although its very nice to travel around like this, I'm looking forward to get the bikes and drive for ourselves! We have to wait for that another 2 ½ weeks..... We will spend our time nicely until that. For Marika: working, but already driving on a motorbike and for me: sightseeing and relaxing (sort of) in the Ashram after that.

Tomorrow the taj Mahal. I will write down my impressions of the period before we take of on our bikes. All the foto's will be shown in the Dutch teksts.

(naar) Delhi

Na een berg stress van het verkrijgen van de benodigde visa, kregen we op vrijdagavond 19:00 het verlossende telefoontje (we moesten er wel zelf voor bellen...), dat in ieder geval het visum van India geregeld was. Wel lekker op tijd als je de dag erna weggaat. Door de zoveelste fout bij het visumbureau was het niet meer mogelijk om ons visum voor Pakistan te bemachtigen. Iran zouden we sowieso al onderweg moeten regelen. De afgelopen week werd behoorlijk overschaduwd door onze visum problemen. Geef je ruim 7 weken voor vertrek 1 ding uit handen, omdat het geregel van de verscheping van de motor veel tijd en energie heeft gekost en dan dit! We hebben ons suf gebeld, zijn 2x lang gegaan bij het bureau, waar we behoorlijk kwaad zijn geworden. Het heeft een beetje geholpen, in ieder geval kunnen we weg. Echt veel vertrouwen hebben we nog niet over de andere visa. We hopen, dat de afspraken die er nu gemaakt zijn worden nagekomen.....

Maar, we zijn dus weg. Zaterdag ochtend om 6:30 stond de taxi voor: mijn ouders. Ze hebben ons, inclusief Robin, de dochter van Marika, naar Schiphol gebracht. Om 11:30 / 11:45 gingen onze vluchten. Marika eerst met haar groep en ik een kwartiertje later. Er was nogal wat commotie bij de Marechaussee waar we noodpaspoorten hebben moeten aanvragen om de ontbrekende visa in te krijgen. Pakistan kan niet met een noodpaspoort, we zouden moeten omvaren etc etc. Na enig geregel hebben we de paspoorten dan toch gekregen en konden we afscheid nemen van onze geliefden. Toch wel behoorlijk heftig. Vooral het afscheid van mijn kersverse vriend.... Ken je elkaar net een paar weken (net een beetje) en dan alweer weg voor een lange tijd.......

De vluchten liepen gesmeerd. Naar Moskou trof ik goed gezelschap naast mij en de vlucht naar Delhi had ik het geluk, dat de Indiase jongeman een plek elders verkoos, dichter bij zijn vrienden (het vliegtuig zat niet vol) en had ik dus 2 plekken voor mij alleen. Midden in de nacht, 03:00 plaatselijke tijd (het is hier 3 en half uur later dan in NL) kwam ik aan op het vliegveld. Prima modern vliegveld, net als in Moskou trouwens. Bagage was zo binnen en het krijgen van een taxi kan gemakkelijk geregeld worden als je weet hoe. Van te voren had ik Marika gevraagd hoe dat gaat en ja hoor, je kunt bij een loket een ticket kopen voor een taxi, dan gewoon naar buiten wandelen naar de genummerde taxistandplaats en weg. Natuurlijk, zal de vermoeidheid zijn geweest, liet ik mij overhalen om mij te helpen. Een man gaf aan waar ik heen zou moeten, maar bleek toch wat eigenbelang in de zaak te hebben. Na een heen en weer gepraat een telefoontje naar het hotel, waar niemand opnam en uiteindelijk een telefoontje naar de al slapende Marika, konden we weg.... Omdat het zo laat was een relatief kort ritje. Om 4:30 was ik dan in het hotel waar alles perfect geregeld was en konden we (Marika moest ik wakker maken om in de kamer te kunnen komen) eindelijk gaan slapen....

De volgende dag zijn Marika en ik na een heerlijk ontbijtje op pad gegaan. Allereerst op zoek naar een kantoor waar ik trein tickets kon boeken voor de volgende periode. Direct om de hoek zat een bureau waar alles te regelen viel en hebben we kennis gemaakt met de Indiase variant van het Brabants kwartiertje. 10 minuten zijn daar minimaal een half uur, maar alles was wel geregeld. Trein tickets in the pocket!

Op naar de oude stad. Marika en ik hebben eigenlijk nog nooit samen gereisd, maar bleken gelukkig hetzelfde interessant te vinden. Het rode fort hebben eens aandachtig van buiten aanschouwd en zijn de kleine steegjes in gegaan richting de moskee. Geweldig wat je daar tegenkomt. Om eerlijk te zijn viel de hitte en de stank mij erg mee, wat niet wil zeggen, dat je niet duidelijk kon merken waar iemand zijn behoefte had gedaan ergens in een hoekje, maar ik heb erger mee gemaakt. De meest bizarre taferelen kom je tegen. De straten zijn stoffig, vuil ligt overal, iedereen ligt overal te slapen of je wordt “lastig gevallen” met vragen: do you want a taxi, do you want...... We blijken een hele bezienswaardigheid: 2 vrouwen, zo groot (we zijn echt groter dan bijna iedereen daar). Het is nu laag seizoen, dus zijn er niet echt veel andere touristen en dan val je nog meer op.

Nice, the MAC!

Als we weer bij een hoofdstraat aankomen staat daar een grote sikh tempel. We twijfelen. Ik wil graag binnen kijken, maar weet niet of dat gepast is.

Out of nowhere komt er een man naar ons toe die ons begeleidt naar een kantoortje. Daar worden we voorgesteld aan een man die later “Lucky” blijkt te heten. Hij heeft ons het hele complex laten zien. Echt bijzonder. De tempel, waar we hebben geluisterd naar voor ons onverstaanbare voorgelezen teksten, maar ook naar de andere verblijven. De Sikhs zijn zeer gastvrij en hun tempel is dan ook open voor iedereen. Iedereen kan gebruikmaken van de maaltijden, die er meerdere malen per dag bereid worden. Lucky heeft ons de keuken, waar de chapatti women aan het werk waren en eetzaal laten zien. Hier komen we voor, voor dit soort geweldige kijkjes achter de schermen. Ik hoop dat we er nog meer mogen meemaken. 

 

Natuurlijk zijn we ook gewoon touries en konden we het niet laten om ons eerste maal bij de mac te scoren. Dit echter ook wel uit voorzorg. Meteen de eerste dag je ten bij straattentjes kopen is vragen om moeilijkheden. Heb zelfs cola gedronken voor het goede doel en het bleef zitten (voor de intimi).

Na een toch al wel weer lange dag in oud Delhi zijn we terug beland in ons hotel, waar de groep van Marika al aanwezig was. Even opfrissen en aan tafel. Nog 1 maaltijd in “bekend” gezelschap.....

De volgende ochtend zou Marika met haar groep al om 05:30 vertrekken naar het treinstation op weg naar het noorden, naar Dehra Dun. Ik kon uitslapen (nu werd mijn nachtrust verstoord door de vertrekkende Marika) en ben om 10:00 naar het treinstation vertrokken met de tuk tuk. Een hele ervaring btw. Wat een gedoe zeg op dat station. Giga perrons en ik moest natuurlijk helemaal achteraan zijn. Ik had een 2e klas AC (Air Condition) ticket en dat is goed voor een gereserveerde zit/slaapplek. Bij wens kan je zitten of gaan liggen. Uiteindelijk bleek ik een bovenste bed geboekt te hebben. Daar kwam ik pas veel later achter en was gewoon beneden gaan zitten. De coupe deelde ik met een familie, een vrouw met dochter en een man alleen. Zij spraken redelijk tot goed verstaanbaar engels en waren uiterst vriendelijk. Ik heb mij trouwens vooralsnog niet 1 keer bedreigd gevoeld, ook niet in oud Delhi. Met de man, een officier bij de veiligheidsdienst, heb ik lange gesprekken gevoerd. Echt interessant om weetjes over onze landen uit te wisselen. Ik ben niet zo van de boeken, dus echt giga ingelezen ben ik niet. Dit is een betere manier om aan informatie te komen! Ik weet nu, buiten het school-, religie-, regeringssysteem ook, dat je in Manali geweldig kunt raften!

Na 3 uur kwam ik aan in Agra, waar ik nu zit. Het hotel had ik van te voren uitgezocht en was zo gevonden. Prima te doen. Met een bord chapatis voor mijn neus en een heerlijke curry is het prima uit te houden in de toch wel behoorlijke hitte. Het is bewolkt en heel af en toe een buitje. Alleen de temperatuur is dus on-hollands. Onderweg heb ik enkele visitekaartjes uitgedeeld, dus het wordt nu toch een uitdaging om een vertaling te gaan publiceren. Later.... En zo zijn we beland in India. Nu even alleen hier. Wel wennen..... Mis mijn vrienden en vooral mijn vriend in NL.... Maar gelukkig wacht de Taj Mahal op mij! Een mooi af/verleiding. Morgen ga ik erheen. Nu nog even rondkijken in de buurt en gebruik maken van een adresje wat ik net kreeg om te gaan eten vanavond. Met gratis wifi! Kan ik dit stukje meteen even posten.

Countdown loopt

Nog 1 dag.......

De tassen zijn gepakt, hoewel er altijd nog wat laatste dingetjes bijkomen. Het is heel onwezenlijk eigenlijk. Iedereen wil afscheid nemen. Het is net of we jaren weg gaan. In mijn beleving gaan we gewoon 3 maanden “op vakantie”.

Het inpakken was de gebruikelijke ramp. Het lukt mij echt niet: alles klaarleggen en dan de helft maar meenemen. Ik was al begonnen met het uitzoeken van een niet al te grote tas. Wel slim, want bij mij gaat elke tas, welk formaat dan ook, standaard tot de nok toe vol. En dat was hier dan ook het geval. Maar ik wilde helemaal niet zoveel meenemen... Helemaal in paniek heb ik Marika nog maar even gevraagd wat zij dan allemaal bij zich had... Gelukkig zat ik er niet veel naast. De tas staat klaar. (en soms gaat er stiekem toch nog wat bij).

Woensdag was afscheidsdag nr 1. Twee goede vriendinnen en later op de avond mijn roeiteam. Ze hadden een geweldige nazit georganiseerd. Natuurlijk eerst ff trainen. Hoewel we in ons team alle middelen aangrijpen om er een feestje van te maken, was het toch wel heel bijzonder. Iedereen, behalve ik, had iets te eten meegebracht en dat is dus standaard veel te veel, maar wel gegarandeerd erg lekker (vele kook talenten in het team). En tot mijn grote verbazing kreeg ik ook nog eens cadeautjes! Van praktisch tot vooral spiritueel: opdat ik weer gezond zou terugkeren. (gaat dus ook nog mee in de tas). Geweldig zulke vriend(en)innen, zo'n team. Het is wel raar dat je je op deze momenten pas eigenlijk echt realiseert wat je hebt.

geweldig zo'n team!

En koken kunnen ze ook nog eens!

Als het u niet goed komt!

Dit alles stond toch wel in een schrijnende werkelijkheid van enorme stress om onze visa. Twee maanden geleden hebben we een visum bureau benaderd om deze taak voor ons te regelen. Na al dat geregel rondom de verscheping leek ons dat wel een goed plan. In afspraak met het bureau hebben we een week of 6 gelden al onze bescheiden ingeleverd en tot onze grote verbazing (understatement) blijkt er nog maar 1 visum, van de 4 geregeld te zijn. We blijken nog van alles te moeten aandragen. Zelfs gisteren nog ging het mis. De werkgevers verklaring was niet correct. Er moest nog iets bij..... Na snelle check bleek, dat die info wel heel erg algemeen was (stond zelfs op het bandje van de ambassade) en het visumbureau had dat even over het hoofd gezien.... Resultaat: wij al meer dan een week giga in de stress (wat denk je van Marika, die echt naar India moet. Er staat een groep op haar te wachten...), mooie afscheid momenten krijgen een laagje, en vooral: er zijn maar 2 visa geregeld van de 4. Dat wordt een noodplan met nood paspoorten. Mogen we morgen op Schiphol nog even regelen..... En op het moment van schrijven is het 2e visum nog niet eens zeker.

Laten we zeggen, om het positief te houden, het schept een band.... Maar eh, die hadden we al.

Op naar de laatste paar uurtjes.... countdown loopt. Het moeilijkste afscheid komt nog.......